Titus Dekker laat zien, wat anderen liever weglaten.
De omgeving in het breed; rijdende auto’s, grijs asfalt, betonnen gevels van hoge gebouwen. Afbraak en opbouw. Geen van de elementen staat voor wat men mooi vindt; men laat ze liever weg. Titus Dekker hoeft dat niet te doen. Hij laat het ritme zien van de brug, de gevel van een flatgebouw, de autoweg. We kijken met hem mee door de buitenspiegel of het bekraste metroraam. Titus componeert uit de elementen nieuwe beelden van deze tijd. En ze laten niet meer los.

 

 

 

19732015

 

 

 

Uitkijkend over het land waar mijn vader een tuinderij had, kon je tot aan de horizon kijken. Nu is het verstedelijkt. Gedurende de periode dat ik opgroeide in Heerhugowaard veranderde het van oorsprong agrarische lintdorp in een nieuwbouw stad. Mijn directe omgeving maar ook het oude dorp verderop werden gesloopt, de Volharding ( de maalderij van mijn opa ) met het pakhuis de Vita Nova, de winkel de Kleine Bazaar, het café de Rustende Jager en in het dorp o.a. de neoromaanse kerk. Van jongs af aan werd ik geconfronteerd met een veranderende en vernieuwde omgeving, dat was spannend en inspirerend. Maar tegelijkertijd zag ik ook de andere kant, het ontstaan van een verzameling anonieme woonwijken waar het verleden was weggegomd. Het is misschien daarom wel dat ik zo bewust om me heen kijk naar de bebouwde omgevingen.

 

 

ACTUEEL

 

Gevelbeeld 12, 0.75 x 0.75 m. Oost Indische ink op zuurvrij papier, 2016.